Vatan’da, Mine Şenocaklı'nın Türkiye Değişim Hareketi izlenimleri vardı.
Mustafa Sarıgül'ün CHP'den kovulup, DSP'den ayrılmasıyla birlikte ortaya çıkan hareket…
Şu kanı yazının başlığı:
   
Türkiye’de sen-ben kavgası olmasaydı bu hareket doğmazdı!
İzlenimi iyice okudum, durdum yeniden baştan okudum, yeniden, yeniden…
Bir lider olabilecek, benim ilgimi çekecek, tutunduracak, umut saydıracak, inandıracak ‘ipuçları’ aradım; şaşmayın ama bulamadım, yok!
Alanlara çıkıp, insanlara hoşça zaman geçirten, oyalayan, rol yapan, şov adamlarına benzettim daha çok. İçinde her tür ‘karmaşayı-çarpıklığı-demagojiyi-yabancılaşmayı-bencilliği’ taşıyan bir zaman dilimine…
   
    * * *
Yakın çevremde, AKP’nin kirliklerini gün ışığına çıkaracak ‘tek’ güç olarak görülüyor, Sarıgül!
Öylesine ki, AKP’nin elinden ‘iktidarı’ alacak da ‘yalnız’ Sarıgül olabileceği söyleniyor!
Türkiye Değişim Hareketi’nin taşrada estirdiği ‘rüzgar’ hiçte azımsanacak denli değil bir de.
Üstelik ‘yeter artık sıra gelmeli’ diyenleri de biliyorum. Bunun nedeni açık. Ne yazık ki, düşüncelerinden ödün vermedikleri için ‘ekonomik’ sıkıntılarla boğuşuyorlar.
Seksen sonrasında on yıl ANAP iktidardı; yerlerinde olmayı yeğlediler!
Sonra on yıllık koalisyon dönemleri…
Sonra da AKP iktidarı…
Bu artık acı vermeye başladı…
 
    * * *
İşte burada bu ‘ikiliyi’ yan yana koymaya çalışıyorum:
   
Bir yanda Süleyman Demirel aksanının yenisi, üstelik ‘herkesle’ her yere gitmeye hazır, yapay solumalara yatkın, havadar, gülümseyen-mafya tavırlı Mustafa Sarıgül…
   
Bir yanda ‘artık’ iktidar olanaklarından ‘paylanmayı’ bekleyen, işsizini işlendirmeye aday, ‘iktidar’ olma heyecanını yaşamak için can atan, ancak bunca ezilmişliğe karşın ‘ödün’ vermek istemeyen katman…
   
Her ikisi bir arada nasıl tutunacak?
   
Aklım karışıyor doğrusu!
 
 
    * * *   
Konuşmasından bir alıntı:
   
Biz burada iki lideri örnek alıyoruz; birincisi Prof. Erdal İnönü’nün “bilim adamı, devlet adamı” anlayışını, “ulusal birlik” anlayışını, “toprak-hudut birliği” anlayışını; Rahmetli Özal’ın da pratik çözümlerini, “varlık-bereket” anlayışını. Yani biz Özal ile İnönü mantığını bu harekette birleştiriyoruz. Bu yüzden halk bizi sevecek…
 
Şunu düşünemez miyiz?
 
‘Oyu kimlerden bekliyorsunuz? CHP’den mi, ANAP’tan mı? Yoksa partinizin içerinde olmalarına kesin gözle bakılan MHP’li, DTP’li, DSP’lilerden mi?’
 
Sonra en önemli konulardan biri daha:
 
Özellikle Doğu-Güneydoğu sorumlularının 120 kişilik ‘sarı ceketli’ grubu ne anlam taşıyordu, Batmanlıların her sorumluya saat vermesinin gerekçesi neydi?
 
    * * *
Ne Mustafa Sarıgül umurumda, ne yaptıkları, ne de ‘başarmaya’ susamışlığı…
   
Bu halk üzerinde oynanan oyunların bir yenisi olduğunun ‘bilinmemesi’ beni üzüyor!
   
Bu halk ile birlikte, ABD’nin yeniden yapılandırdığı(!) Ortadoğu’nun içerisinde ‘piyon’ oluşumuza da üzülüyorum!
   
Vatan, millet, bayrak, din…
   
Bu zamana değin en güzel, en rahat kullanılan konular oldu.
   
Yine aynısı deneniyor!
   
Gençliğin yer yer ‘apolitik’ oluşundan yakınan politikacıların olduğunu biliyoruz; ancak bir şeyi daha bilelim artık! Gençliğin, yarının bekçisinin politik deformasyona uğramasında ‘en çok’ vatan, millet, bayrak, din olgularını ard arda sıralayanlar olmuştur!
   
Mustafa Sarıgül’de bunlardan biri; biline