'Demokratik açılım'ın rotayı şaşırmasından sonra, sanatçılarla yapılan 'açılım kahvaltısı' da kara mizaha dönüştü. Buluşmadan çıka çıka; Bülent Ersoy'un 'koyun can derdinde kasap et derdinde' türünden dertlerine deva arayışı çıktı. 'Elinizi taşın altına koyun' denilen yerde abla çıkıyor, uçaklarda sığabileceği kadar büyük koltuk bulamadığından şikayet ediyor, VIP direnişi sergiliyor. Ama hakkını da yemeyelim, kahvaltının yıldızına dönüşen Hermes'iyle baş başa seyahat edebileceği, swarovski taşlı özel kabin talebinde bulunmayışı büyük fedakarlık (!)

BEN TARİKATI
'Televole kültürü'yle yoğurulmuş bu şişkin egoların, olur olmaz yerde, sürekli kendilerine atıfla konuşmalarının sebebi, Doç. Dr. Kemal Sayar'a göre; 'ben tarikatı'na mensup olmaları...
'Kendilerine tapınmayı var olma sebebi haline getirmiş olan 'ben tarikatı'nın müridanı, kendilerini her dem yeniden pazarlama hevesindedir' diye tarif ediyor, 'Yavaşla' adlı kitabında (Timaş Yayınları, 2007). Ve gazetecilerden sanatçılara, politikacılardan işadamlarına pek çok insanın 'ben tarikatı' müridi olduğunu tespit ediyor. Modern dünyada başarının her şeyi meşrulaştıran bir işlevi olduğuna dikkat çekiyor ve şöyle diyor Sayar:
Başarının, bireye kendisini diğer insanlardan üstün görme hakkını verdiği kabul ediliyor. Benlikleri kutsamanın en önemli vasıtalarından biri başarı. Ama neyi başarmak? İyi bir bilim adamı olmanın, hayırseverliğin veya dürüst bir yurttaş olarak kalmanın, günümüz toplumunda şöhret, para ve iktidara tahvil edilebilir bir tarafı yok. Başarı, günümüz Türkiye'sinde şöhret, para ve iktidarın kapılarını açabildiği sürece anlamlı.

SENİN EGON BENİM LEGOM
Açılım kahvaltısıyla başladık madem oraya bağlayalım. Onore edilen/edilecek sanatçılardan ve Başbakan'dan, sade vatandaş olarak beklentim; 'körler sağırlar birbirini ağırlar' adlı şu güzide geleneği bir kenara bırakıp 'demokratik açılım' yolunda, kullanışlı bir güzergah geliştirilmesi, bu kahvaltılar vasıtasıyla. Afiyet olsun.

Amerikan bezi katlama sanatı
Farkında mısınız bilmiyorum ama bebek bezi teknolojisinin geldiği son nokta bu; emici, gece külotu! Bu yenilikçi gelişme (eskilerin deyişiyle, para tuzağı) olmasaydı da, tahminimce, şimdilerde bir bebeğin aylık bez masrafı, Afrika ülkesi Burkina Faso'da yaşayan bir gencin, eğitim için 1 yılda ödediği kadardır!
Hatırlıyorum da, ben 8 yaşındaydım ve kardeşim yeni doğmuştu. Özel, emici, gece bezleri olmadığı gibi kablolu televizyon ve Twitter da yoktu. O günlerde bebeklerin altını Amerikan beziyle paketlemek, değiştirme vakti gelince de, o bezleri yıkayıp kaynatmak ve kurutup ütüleyerek yeniden kullanıma sokmak, gündelik hayatın sıradan bir parçasıydı. Kabul, hayli 'kokulu' bir yaşam biçimiydi ama geri dönüşümlü, fevkalade çevreci bir teknolojiydi! Bezin dışına sarılan, yan yatmış       'H' şeklindeki o naylonlar dışında, doğaya ve cebe zararlı hiçbir malzemeye ihtiyaç duymazdı o zamanki bebek popoları. O naylonlardan kaç tanesi bir çocuğu büyütmeye yeterdi hatırlamıyorum ama kolay kolay yırtılmazlardı. Dolayısıyla, çocuk 'çişim geldi' demeyi öğrenene kadar yaptığınız toplam bez masrafı, bugün arkadaşınızla Starbucks'ta birer cappucino içerken ödeyeceğiniz kadardı. Bu da böyle bir anı işte. Hoş kokulu günler herkese...